ای کاش ریشه فراق از بن کنده می شد. ای کاش بذر هجران هیچ وقت کاشته نمی شد. ای کاش نشان جدایی بر می افتاد، ای کاش بیرق وصل برافراشته می شد، برای همیشه...
اینها اولین جملاتی بودن که توی این دفتر مشق نوشته شدن...

بله! 5 سال پیش در چنین روزی، جوانکی گوشه ای از دنیای وب رو اشغال کرد و شروع به مشق نوشتن در اون نمود! و مثل همه بچه مدرسه ای ها، اوایل مشق هاشو مرتب می نوشت ولی بعد از یه مدت تنبل شد و مشق هاشو گذاشت کنار! حالا یه مدته که شروع کرده دوباره مشق بنویسه. البته هنوزم تعریفی نداره ولی همین که شروع کرده باز واسه خودش خوبه!

اما نکته اینجاست که اون مشق های اول، هنوزم تموم نشده! اون جمله هایی که مشق اول این دفتر بود، هنوزم مشقمه! اون آرزوها و ای کاش ها، هنوز تاریخ مصرفش نگذشته، شاید بعضی ها دیگه گوششون از این حرف ها پره و دیگه امیدی به تحقق این آرزوها ندارن، ولی بعضی های دیگه هم هستن که هر روز که می گذره ایمانشون به این وعده خدا بیشتر می شه و تشنگی شون هم شدیدتر...

حالا منم یه جورایی تو این سالگرد، با آرمانهام تجدید میثاق می کنم و یه بار دیگه اولین مشق دفترمو رونویسی می کنم...

ای کاش ریشه فراق از بن کنده می شد. ای کاش بذر هجران هیچ وفت کاشته نمی شد. ای کاش نشان جدایی بر می افتاد، ای کاش بیرق وصل برافراشته می شد، برای همیشه. نفرین به جنگ، به نزاع، به ستم، به زور، به تزویر. رنگ تبعیض روی گیتی را تیره کرده و صورت انسانیت را تار، لجام های گسیخته تازیانه گشته و تازیانه ها بر سر ناتوانان فرود آمده، نفس های شیطانی دم به آتشدان ستیز نهاده اند و آتش طغیان سرکشان، مردمان خسته از ستم را در خاکستر خیمه های سوخته اش نشانده...
و تا کی از چاهی به چاه دیگر فرو افتادن؟! از تاریک خانه ای به تاریک خانه دیگر خزیدن؟! و تا کی سراب ها را دریا پنداشتن؟! شکوفه زدنی را بهار انگاشتن؟! اما در این وانفسای روزگار، حقیقتی که تمام مردمان زمین را به بقا و حیات امیدوارانه، زنده نگاه داشته، آرزوی رسیدن فردایی بهتر، طلوع آفتابی والا، فجری با خورشیدی پرنور، نمود بهاری عطرآگین و فراگیر است. و امید به این روز برتر، هنوز در رگهای بشریت گرم و جاری است.
وما در تلاش و چشم به راه ایستاده ایم به انتظار عدالت، به انتظار گسترش سرزمین امنیت، به انتظار صلح سپید برای تمام بشریت، به انتظار قضاوت به حق میان تمام انسان ها، فقیر و غنی، مرد و زن، سپید و سیاه.
... و می دانیم؛ می آیی.